Tom Hanks ve Steven Spielberg severleri buraya alabilir miyiz? Teşekkürler. 2004 yapımı 128 dakikalık The Terminal'ı kulağımda Coldplay-Magic varken size anlatmak büyük mutluluk. Yönetmenliğini Spielberg'in yaptığı filmde, Tom Hanks'e eşlik edenler Catherina Zeta-Jones ve Stanley Tucci.

     Krakozya, Spielberg tarafından yaratılan bir ülke. Doğu Avrupa taraflarından. Filmin en sevdiğim yanlarından biri, Tom Hanks'i tamamen göçmen sıfatına bulayan o tarifi mümkün olmayan aksanlı dili. Yan tarafta gördüğünüz sahne, ahh o sahne. Çıkmıyor aklımdan, böyle bir oyunculuk olamaz. Viktor'u eline bikaç yemek fişi tutuşturup duty free lerin orda bırakırlar. Plazmalarda ülkesinin adını ve savaş görüntülerini görür. Oraya buraya sesini açın diye bağırır, yardım ister, senin saflığını yerim ben. İşte bu sahne orası. O çaresizliği dibine kadar yaşadı, yaşattı. Enfes bir sahne. 

     Gerçek bir hikayeden esinlenilmiş filmde. Zaten zaman zaman karşımıza çıkan bir durum. Havaalanında staj yaptığım zamanlar ben bile şahit olmuştum, belki de o yüzden filmi daha çok sevdim. 9 ayını orda burda geçirir, kendisine küçük de olsa bir yaşama alanı yaratır, iş bile bulur Viktor. Burda bir eleştirim var, 9 ayın geçtiği pek inandırıcı olmadı. Sanki 1 ay geçti gibi oldu. Yani süreyi inandırıcı kılacak bir unsur isterdim. Bir anda 9 ay geçti dediklerinde havada kaldı.

     Bu sürede İngilizcesini geliştiren Viktor, bir de aşık olur! Burda devreye Catherine abla giriyor. Hostesimiz. Ama filme hiç olmamış. Hem kişi hem karakter olarak. Zaten karakter lanet, en nefret ettiğim kadın tipi de neyse. Çok saldırmayayim. Havaalanının güvenliğinden sorumlu olan Stanley Tucci ise Viktor'la uğraşmaktan bıkar, kaçmasını ya da başka yasadışı işler yapıp başından gitmesini ister. Onun da uğraşlarını izliyoruz.

     Filme romantik komedi denmiş ama romantik denemez bence. Komik mi, evet. Kahkaha attırıyor. Film için JFK havaalanı haricinde bir model havaalanı inşa edilmiş. Orada da çekimler yapılmış. IMDB'de bunun dışında çok ilginç bilgiler edindim. Bir sahnesinde kruvasanın nasıl keşfedildiğinden bahsediliyordu. Meğer ucu biz Türklere dayanıyormuş. Hilal şekli de bayrağımızdaki hilalden geliyormuş. Neyse efendim, filmde oldukça fazla devamlılık hataları, set arkası çalışanlarının görülmesi vs gibi hatalar bulunmakla birlikte, aşırı bir reklam da söz konusu. Burger King ler Starbucks lar havada uçuşuyor.

     Hintli temizlik görevlisinin akrobatik hareketleri oldukça güldürme garantili. Zoe Saldana'yı görmek de güzeldi. Bazı sahneler zorlama olsa da (Hintli amcanın uçağı durdurması aşırı zorlamaydı), Tom Hanks'in nefis oyunculuğu için izlenesi bir film. Dediğim gibi, o ağladığı sahneye dikkat! 

     61. Venedik Film Festivali'nin açılış filmi olan The Terminal'in hasılatı da başarılı. IMDB puanı 7.3, Rotten Tomatoes puanı ise 61. Amerika'ya girişin ne denli zor olduğuna hafif dokundurtan film, Tom Hanks'i farklı bir dille, nefis bir oyunculukla izlemek isteyenlere şiddetli önerimdir. Spielberg'den bahsetmiyorum bile. Adam ne yapsa olmuş. Sözü filme bırakıyorum. İzlerseniz konuşalım.

     Françoiz Ozon'un 105 dakikalık gizem/gerilim türündeki filmi bugün çayınıza eşlik etsin istedim. Film, Fransız yapımı. Benim çok sevdiğim ve kesinlikle sinemaya yakışan karakteristik bir yüzü olan Kristin Scott Thomas, Fabrice Luccini, Ernst Umhauer filmin başrol oyuncuları. Bu arada söylemeden geçmeyelim; Thomas, aslında İngiliz, ancak daha çok Fransız yapımlarında harika bir Fransızca ile kendisini görmek mümkün. 

     Germain, bir lisede edebiyat öğretmeni. Karısı da bir resim galerisi sahibi. Germain'in tek derdi öğrencilerine(öğrenen demeyi tercih ediyorlar), kaliteli bir edebi kültür kazandırmak. Öğrencilerinden haftasonlarının nasıl geçtiğini anlattıkları bir ödev hazırlamalarını ister. Oldukça boş ve sıradan ödevlerin arasından Claude'in ödevi ilgisini çeker. Karısı ile de paylaşır.

     Claude, arkadaşının evinde ders çalışmanın dışında keşif yapma amacıyla bulunur. Yazdıkları hep bu evde ve evin bireyleri arasında geçmekte. Sınıf arkadaşı Rapha, işkolik baba ve dekorasyona meraklı oldukça güzel anne Esther. Film, tamamen gözetleme, başkalarının hayatını merak etme üzerine başarılı çözümlemeler yapmış. Özellikle en son sahneye dikkat! 

     Filmde bazen hangisi gerçek hangisi hayal ürünü acaba diye düşündürücü ögeler mevcut. Gerilimi yaratan sahneler de buralardan çıkmış zaten. Gerilim derken, hafif bir gerilim olduğunu düşünüyorum. Ama gerildim mi? Gerdin valla Françoiz.

     Claude kesinlikle çok iyi bir oyunculukla yansıtılmış. Sarışın çocuğun bakışları, sinirlenişi hatta gülüşü bile beni rahatsız etti. Ama hep yazsın istedim, hep bir sonraki sayfayı merak ettirdi yazdıkları. Germain ise çocuğa göre daha pasif, çünkü onun kadar başarılı bir yazı geçmişi yok. Bunun farkında. Claude'in yazmaya devam etmesi için elinden gelen her şeyi, hatta yasak şeyleri bile yapmaya hazır. 

     Anne Esther'i pek sevemedim.Ama aynasının önünde Clarins'in ürünlerini görmek benim gibi kozmetik delisi için güzel bir ayrıntıydı.(filmden yakaladığım ayrıntıya bakın). Hadi ama kızlar, hangimiz bayanların aynalarının önünü, sürdüğü ruju merak edip ekstra bir kitlenmiyoruz ekrana?

     Favorilerim Germain'in karısı Jeanne ve çocuk Rapha. Filmde birkaç yerde yönetmenin bazı göndermeler yaptığını okudum, ancak gönderme yapılan kitap ve filme vakıf olamadığım için burda anlatmak istemedim. Ama göndermeleri genel olarak sanatta, özellikle sinemada seviyorum. Teşekkürler Françoiz! Müziklere gelirsek, tırmanan bir müzikle gerilimi yakalamışlar. Başarılı müziklerdi. Ancak bir ikizler sahnesi vardı ki aman allahım, o müzik resmen filmi silip atıcaktı, o kadar olmamış. Yani eğer izlerseniz bana hak vereceksiniz.

     Sonu ile ilgili yine çok muallak yorumlar var ancak bana göre olmamış. Yani çok kötü değil evet ama, hani hafif tırmanan bir gerilimle devam edince şöyle çaat diye vurucu bir son isterdim. Olsun, bu da güzeldi. Filmin başında öğrencilere üniforma zorunluluğu getirerek farklılıkları önleyip, eşitlik yaratmak isteyen okul müdürüne rağmen, aslında her insanın, her evin bambaşka olaylarla çevrili olduğunu da gözümüze sokan film; başkalarının hayatını bu denli merakın sonuçlarını da gözler önüne seriyor. 

     Eleştirmenlerden oldukça iyi dönüşler alan film, ülkemizde sınırlı sayıda salonda yer bulurken, 32. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde de seyircisiyle buluşmuş. 2012 yılında da San Sebastian Film Festivali'nde Altın İstiridye ödülünü kapmış. Tabi bunun dışında 9 ödülü ve birçok adaylığı da bulunan filmin IMDB puanı 7.4, Rotten Tomatoes puanı ise 89. Edebiyatla iç içe filmleri severseniz -ki ben çok severim, Fransız filmlerine de bir sempatiniz varsa, kaliteli bir gerilim filmi size önerim. 

     

     Mehmet Eroğlu ile ilk buluşmamız. Uzun zamandır merak ettiğim bir yazardı. Kütüphaneden ufak bi araştırma ile iki kitabını buldum ve hemen kaptım. Bulunca tabi çocuk gibi sevinmeler falan. Şuan iyiyim.

     Kahramanımız Kuzey. Orta yaşlarında, hatta belki biraz daha yaşlı. Zaten başına gelenler hep bu yaşı yüzünden ya, neyse. 12 Mart olaylarından sonra ülkeden ülkeye sürülen yıllardan sonra Karaburun'a yerleşen Kuzey, zor günlerde hep birlikte olduğu Sami ile bir otel işletmeye başlarlar. Otel havasını sevdim. Akşam ışıklara,manzaraya karşı masalarda bira yudumlamaları içimi nedensizce hoş etti.

     5 yıl ara farkla Kuzey'in yaşadıklarını okuyoruz. Bazen Kuzey'in, bazen etrafındakilerin ağzından. 5 yıl önce otelde tanıştığı Şafak'la yaşadıklarından sonra, hem kendi içinde hem insanlarla büyük bir boşluğa düşüyor. Boşluğu içki ile dolduran Kuzey, pişmanlıklar ve hayattan vazgeçme isteği ile yaşıyor. Kahvaltı bile yapmak istemeyen bir adam, o derece.

     İlk başlarda Kuzey'in yaşadığı bu derece boşvermişliği hiç sevmedim, ısınımadım. Kafamda oturtamadım o kahvaltıyı bile içkiyle yapma isteğini. Sayfalar ilerledikçe, yaşadıklarına tam anlamıyla hakim olduğumda bir vay anasını dedim. Hele o pişmanlık hissi, beni bitiren nokta oldu. Çünkü en dayanamadığım his bu sanırım: Pişmanlık. Bu yüzden hep anılarda yolculuk yaptı Kuzey. Zaten hangimiz yapmıyor ki? Bana mesela bazen bir koku, bezen önünden geçtiğim bir kafe çok çılgın yolculuklar yaptırıyor. Etkisi de sağolsun uzun sürüyor. Kuzey de hep o anları aradı elinde birasıyla. 

     Aşk mı, sevgi mi? sorularına cevap aradı kadınlarla beraber. Cevabı hep buldu, bunu biliyorum, ama cesareti yoktu. Karşısındaki kızın pişman olmasından korktuğu için kendisi pişman oldu. Merhaba acımasız dünya!

    Eroğlu'na gelecek olursak, anlatımını beğendim. Başta korktum, ağdalı bir anlatım bekledim sanırım. Politikaya da bulaşacak sandım. Korktuğum gibi olmadı. Ama bir nokta var, diyaloglarda cümleleri kimin kurduğunu anlamadığım zamanlar oldu. 'dedim' ya da 'dedi' gibi ipuçlarını aradığım yerler çok oldu. Anlatıma dair tek eleştirim bu. Onun dışında çok tadında, tatlı bir anlatımdı. En sevdiğim de, kelimelere yüklediği farklı anlamlar. Bunu yapan yazarları nedense çok seviyorum.Mesela; keşke. "Keşke! İçine erkeğini, hayatını değiştirme isteğini ve pişmanlığını sıkıştırdığı tek sözcüklü cümle." Mesela; geldim. Her şeyi özetleyen uzun bir cümle demiş kendisine. Sevilmez mi?

     Kitap belki kitaplığınızda uzun zamandır sizinle bakışıyor, belki kütüphanede arada bir göz göze geliyorsunuz. Hadi bi okuyun, seveceğinizi düşünüyorum. Sonra gelin, konuşalım.

     

     Bugün bol acıktırmalı bir filmden bahsedelim mi ne dersiniz? Çaylar hazırsa başlıyorum. Filmimiz Brezilya-İtalya ortak yapımı 113 dakikalık nefis bir film. Başrollerinde Joao Miguel ve Fabiula Nascimento olan filmin yönetmeni Marcos Jorge.

     Kahramanımız Nonato, köyden indim şehire tadında, cebinde beş kuruşu yokken tesadüf eseri kenar mahalle restorantının birinde aşçı olarak işe başlar. Derken bir gün ünlü bir restorant sahibi bol göbekli bir adam, kendisinin enfes yemek yaptığını fark eder ve Nonato'yu kendi iş yerine transfer eder. O aralarda bir hayat kadını ile tanışır. Kendine bir şekilde bir yol çizer. Filmde  Nonato'nun hapishanedeki hallerini de paralel olarak izlemekteyiz.

    Nonato, aslında saf gibi duruyor ama kibirli. Çok da yetenekli. Kendisinin farkında. Bunu özellikle hapishanede çok iyi kulanıyor. Tanıştığı hayat kadını ise aslında yemeğe, seksten daha düşkün. Bu adam bu tipiyle nasıl tavlamış bu kadını derseniz, cevabı çok basit. Adam harika bir aşçı. Ya beni bile acıktırdı yemin ediyorum. Kadın da zaten bir yemek yiyor ki görmeniz lazım, O tavuk köftesinden buralarda bir yerde satmaları lazım, acayip canım çekti. Bi de üstüne acı sos döktü de yedi allahsız kadın!

      Nonato'nun mapuslara nasıl düştüğünü film ilerledikçe öğreniceksiniz. Benim en sevdiğim sahneler zaten bu hapishane sahneleriydi. Aman allahım o nasıl bir karınca yemeği, o nasıl bir açlık hali, o nasıl bir yemek yapma aşkıdır. Hayretler içerisindeyim. Bi ara hapishane ağasının, bizim Nonato'ya bi işi düşüyor. Sevip saydığı bir grup için güzel bir ziyafet sofrası hazırlamasını istiyor. İşte aslında bence filmin en üst noktalarına çıkılan bölümler buralardı. Yine paralel şekilde tabi. Spoiler vermek istemiyorum. Bu konuyu kapatalım.

     2008 Berlin Film Festivali'nde de yer alan film, ülkemizde 2010 Ankara Film Festivali'nde seyircisiyle buluşmuş. 27 ödülü ve bir çok da adaylığı bulunan film; IMDB'den 7.7, Rotten Tomatoes'tan da 85 almış. Oldukça kaliteli olan bu filmi keyifle izleyeceğinizi garanti edebilirim. Süresine aldanmayın, 2 saat nasıl geçmiş anlamayacaksınız. Ayrıca; çayınızın yanına ufak atıştırmalıklar mı eklersiniz, yoksa bi yandan makarnanın suyunu ocağa mı koyarsınız bilmiyorum ama, sakın açken izlemeyin.